بخش ۲
هوش مصنوعی: جوادی در پاسخ به این سوال که آیا از کاری که برای نیازمندان انجام می‌دهد، احساس خودپسندی یا منتی بر فقیران دارد، می‌گوید که چنین احساسی ندارد. او به مثالی از "کفلیز" (کاسه یا ظرف) که در دست طباخ است اشاره می‌کند. کفلیز فقط وسیله‌ای برای انتقال غذاست و هیچ‌گاه به خود نمی‌بالد. جوادی تأکید می‌کند که روزی، از خداست و نباید بر آنچه می‌دهیم، منت بگذاریم. در نهایت، او بیان می‌کند که فراهم کردن روزی برای دیگران با خلوص نیت و بدون فخر، بهتر است.
جوادی را پرسیدند که از آنچه به محتاجان می دهی و بر سایلان می ریزی هیچ در باطن خود رعونتی و بر فقیران بار منتی باز می یابی؟ گفت: هیهات! حکم من در کوشش و بخشش حکم آن کفلیز است که در دست طباخ است، اگرچه طباخ می دهد بر کفلیز می گذرد اما کفلیز به خود گمان دهندگی نمی برد.
هوش مصنوعی: جوادی را درباره کمکهایی که به نیازمندان می‌کند و خیراتی که به آنها می‌دهد، پرسیدند آیا هیچ نوع احساس برتری یا فخری نسبت به فقرا در دلش وجود دارد. او پاسخ داد: هرگز! من در این کار مانند آن ظرفی هستم که در دستان یک آشپز است. هرچند آشپز به آن ظرف غذا می‌دهد، اما این ظرف هیچ احساس خودبزرگبینی از خود نشان نمیدهد.
گرچه روزی از کف خواجه ست روزی ده خداستبر سر روزی خوران خوش نیست زو منت نهی
هوش مصنوعی: هرچند که روزی از دست بزرگواران گرفته میشود، ولی روزیدهنده خداست و برای کسانی که روزی میخورند، خوشایند نیست که از او درخواست کنند و منت بگذارند.
نیست او جز کاسه و کفلیز دیگ رزق رابه که باشد کاسه و کفلیز از منت تهی
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم تواضع و بینیازی اشاره دارد. می‌گوید که انسانها نمیتوانند خود را مستقل و بینیاز از یکدیگر بدانند. در واقع، شایسته نیست کسی به خود ببالد، زیرا همه ما در نهایت به همدیگر وابستهایم و هر یک از ما نقش خاصی در جریان زندگی و تامین نیازها داریم. به عبارت دیگر، هیچکس بدون کمک و نیاز به دیگران نمیتواند زندگی کند.