بخش ۱۶ - عمعق بخارایی
هوش مصنوعی: عمعق، شاعر برجسته ماوراء النهر، در این چند بیت به زیبایی و لطافت از احساسات خود سخن می‌گوید. او با استفاده از تشبیه‌ها، خود را به موری سخنگو و مویی زنده تشبیه می‌کند که دلتنگی‌اش را بیان می‌کند. او توصیف می‌کند که چگونه وجودش تحت تأثیر جدایی از محبوبش قرار گرفته و احساس پریشانی و لطافت را فراموش نمی‌کند. در نهایت، این شعر به تأمل بر احساسات عمیق انسانی و زجرهای ناشی از دوری می‌پردازد.
عمعق - رحمه الله تعالی، وی نیز از شعرای ماوراء النهر است و استاد شعرای وقت خود است و این چند بیت که در مفتتح یکی از قصاید گفته بغایت بدیع و لطیف است:
هوش مصنوعی: عمعق - خداوند رحمتش کند، او نیز از شاعران ماوراء النهر است و از بهترین شاعران زمان خود به شمار میرود. این چند بیت که در ابتدای یکی از شعرهایش سروده، بسیار تازه و زیباست.
اگر موری سخن گوید و گر مویی روان داردمن آن مور سخنگویم من آن مویم که جان دارد
هوش مصنوعی: اگر موری صحبت کند و یا اگر مویی زندگی داشته باشد، من آن مور سخنگو هستم و من آن مویی هستم که زندگی دارد.
تنم چون سایه مویست و دل چون دیده مورانز هجر غالیه مویی که چون موران میان دارد
هوش مصنوعی: بدن من مانند سایهای از موهای توست و دلم مانند چشمی از مورها به خاطر فقدان تو غمگین است. غم و غصهای که مانند موری در دل من جا دارد.
اگر با موی و با موری شبانروزی شوم همرهنه مور از من خبر یابد نه موی از من نشان دارد
هوش مصنوعی: اگر برای همیشه با موری و موهایی که دارم زندگی کنم، نه موری از حال من خبری میگیرد و نه موی من نشانی از وجودم باقی میگذارد.
به چشم مور در گنجم ز بس زاری و بس سستیاگر خواهد مرا موری به چشم اندر نهان دارد
هوش مصنوعی: اگر مورچهای بخواهد مرا در چشمانش بگنجاند، به خاطر تمام غصهها و ضعفهایی که دارم، در چشمانش پنهان میشود.
من آن مورم که از زاری مرا مویی بپوشاندمن آن مویم که از سستی کم از موری توان دارد
هوش مصنوعی: من همچون موری هستم که از غم و اندوه خود، به زحمت میتوانم حتی یک مو بر تنم بپوشانم. من همچنین به مانند مویی هستم که از ناتوانی خود، به هیچ وجه کمتر از یک مور کوچک نیستم.