غزل شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و تفکرات خود می‌پردازد. او از سکوت خود در برابر درخواست‌های عشق می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که خواستن از یار بی‌ادبی است. شاعر به حکمت و زیبایی‌های زندگی اشاره می‌کند و از مرادهای خود می‌گوید که در شراب و لذت‌های زندگی نهفته است. او همچنین از تلخی بعضی کلمات نمی‌نالد، زیرا لبخند و شیرینی عشق او را تسلی می‌دهد. اشک و ناله ناشی از عشقش را بیان می‌کند و از قدرت جادویی چشم معشوقه‌اش سخن می‌گوید که می‌تواند جان‌ها را بگیرد یا زنده کند. در نهایت، شاعر بر قدرت و جذابیت عشق تأکید می‌کند و آن را هم‌چون سواد ادبیات عرب و عجم توصیف می‌کند.
لبم خموش ز آواز مدعا طلبی استکه مدعا طلبیدن ز یار بی‌ادبی است
هوش مصنوعی: لبم خاموش است، زیرا خواستن چیزی از یار از ادب خارج است.
حکیم جام جم و آب خضر چون گویدمراد جام زجاجی و بادهٔ عنبی است
هوش مصنوعی: حکیم جام جم و آب خضر وقتی سخن می‌گوید، به چیزی اشاره می‌کند که منظورش جام شیشهای و شراب عنابی است.
نرنجم ار سخن تلخ گویدم که ز پیشکرفشان لبش از خنده‌های زیر لبی است
هوش مصنوعی: من ناراحت نمیشوم اگر حرفی تلخ بزنم، زیرا لبانش که مانند شکر میخندند، نشانهای از خنده‌های پنهانی اوست.
شب از جفای تو می‌نالم و چو می‌نگرمهمان دعای تو با ناله‌های نیمه شبی است
هوش مصنوعی: در دل شب که از ظلم تو گلایه میکنم، وقتی به اطراف نگاه میکنم، صدای دعای تو را میشنوم که به همراه ناله‌های نیمه شب در گوشم میپیچد.
به یک کرشمهٔ چشم فسونگر تو شودیکی هلاک یکی زنده این چه بوالعجبی است
هوش مصنوعی: با یک نگاه جذاب و فریبندهٔ تو، برخی به نابودی میرسند و برخی دیگر احیاء میشوند. این واقعیت چقدر شگفتانگیز است!
برد دل از همه کس نظم او که هاتف راملاحت عجمی و فصاحت عربی است
هوش مصنوعی: دل همه را به خود جذب کرده و این نظم و شعر، از زیبایی خاصی برخوردار است. صدای او مانند زبانی شیرین و دلنشین است که به لطافت زبان عجمی و فصاحت و بلاغت زبان عربی میماند.