غزل شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و عشق پرداخته و به باده و می اشاره می‌کند. شاعر از معشوق خود (باده) می‌خواهد که خونش را در جام بریزد و به او بنوشاند. او همچنین بر حلال و حرام بودن نوشیدن می تأکید می‌کند و به عشق و آرزوی پرندگان حرم اشاره می‌کند که در آرزوی پیوستن به معشوق هستند. شاعر زیبایی معشوق را توصیف می‌کند و از ناله و فریاد خود در اثر عشق سخن می‌گوید. در نهایت به مقام و عظمت معشوق و برتری او اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کس به عشق او نازیده، در واقع بنده اوست.
ای باده ز خون من به جامتاین می به قدح بود مدامت
هوش مصنوعی: ای شراب، از خون من در جام تو این می در ظرف باقی میماند.
خونم چو می ار کشی حلالتمی بی من اگر خوری حرامت
هوش مصنوعی: اگر خون من را مانند شراب بریزی، من بر تو حلال میشوم، ولی اگر بخوریام، برایت حرام خواهد بود.
مرغان حرم در آشیان‌هادر آرزوی شکنج دامت
هوش مصنوعی: پرندگان حرم در لانههای خود در پی کسب محبت و نوازش تو هستند.
بالای بلند خوش خرامانافتادهٔ شیوهٔ خرامت
هوش مصنوعی: در مکانی مرتفع و زیبا، افرادی با ظاهری دلنشین و با وقار در حال حرکت هستند.
ماه فلکش ز چشم افتاددید آنکه چو مه به طرف بامت
هوش مصنوعی: ماه از چشمانش افتاد و دید که همانند ماه به سمت بام تو آمده است.
نالم که برد بر تو ناممآن کس که ز من شنید نامت
هوش مصنوعی: ناله میکنم که کسی که نام من را شنیده، نام تو را بر او تأثیر گذاشته است.
هر کس به غلامی تو نازدهاتف به غلامی غلامت
هوش مصنوعی: هر کسی به داشتن تو افتخار می‌کند، در حالی که خود تو به داشتن غلامت افتخار میکنی.