غزل شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی گلبرگ خندان اشاره دارد و بیان می‌کند که اگر یک گل در گلستان بخندد، گل دیگری نمی‌تواند بخندد. شاعر از خوشی‌های گذرا می‌گریزد و از غم‌هایش می‌گوید. او به این فکر می‌کند که اگر در میان شادی‌ها لحظه‌ای بدون غم بخندد، لذت بیشتری خواهد برد.
گر آن گلبرگ خندان در گلستانی دمی خندددر آن گلشن گلی بر گلبن دیگر نمی‌خندد
هوش مصنوعی: اگر آن گلبرگ شاداب در باغی لحظه‌ای بخندد، دیگر هیچ گلی در آن باغ به زیبایی او نمی‌خندد.
ز عشرت زان گریزانم که از غم گریم ایامیدر این محفل به کام دل دمی گر بیغمی خندد
هوش مصنوعی: من از شادی فراریام چون از غم میزنم به گریه. روزهایی در این جمع، اگر بدون غم لحظه‌ای بخندم، خوشحالم.