غزل شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس درد و رنج شاعر است که چهره زرد او نشانه‌ای از این رنج است. او از عاطفه و محبت کسی سخن می‌گوید و درخواست می‌کند که اگر آن فرد یک نگاه به او بیندازد یا صدای ناله‌اش را بشنود، دلسوزی کند و از این درد آگاه شود. شاعر به طبیعت و گلها نیز اشاره می‌کند و از نسیم می‌خواهد پیغام او را به گل نازپروردش برساند که نشان‌دهنده علاقه و وابستگی او است.
گواهی دهد چهرهٔ زرد منکه دردی بود بی‌دوا درد من
هوش مصنوعی: چهره زرد من نشان میدهد که دردی که دارم بیدرمان است.
شدم خاک اگر از جفایش مبادنشیند به دامان او گرد من
هوش مصنوعی: اگر روزی به بذر وجود من، غم و غصهای نچسبد یا دامن او را نگیرد، بیتردید خاک خواهم شد.
به گلزار من ای صبا چون رسیبگو با گل ناز پرورد من
هوش مصنوعی: ای نسیم، هنگامی که به باغ من میرسی، به گل نازپروردهام بگو که سلام مرا برساند.
که گر یک نظر روی من بنگریترحم کنی بر رخ زرد من
هوش مصنوعی: اگر فقط یک نگاه به من بیندازی و بر حال زار و چهره زردم رحم کنی.
وگر یک نفس آه من بشنویجگر سوزدت از دم سرد من
هوش مصنوعی: اگر یک لحظه صدای آه من را بشنوی، درد دل تو را خواهد سوزاند و از سرما و ناراحتی من متاثر خواهی شد.