غزل شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاطفی و اجتماعی می‌پردازد. شاعر به زیبایی ابروان معشوقه اشاره می‌کند و در ادامه به غم و رنج مظلومان در برابر ستمگران اشاره دارد. تصویرسازی از یک باغبان که باید گل‌ها را به می تبدیل کند، نمادی از تلاش برای فراموشی غم‌هاست. همچنین، شاعر به ناتوانی در سازگاری با یار اشاره کرده و از آتش و سوز دل بر اثر دوری می‌سوزد. به طور کلی، شعر ترکیبی از زیبایی، غم و نارضایتی از وضعیت اجتماعی است.
آن کمان ابرو کند چون میل تیر انداختنناوک او را نشان می‌باید از جان ساختن
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که وقتی ابروی کمان مانند کسی خم میشود، همانطور که تیر پرتاب میشود، نشان میدهد که برای رسیدن به عشق و آرزوی او باید از جان خود مایه گذاشت و فداکاری کرد.
سروران چون گو به پای توسنش بازند سرچون کند آن شهسوار آهنگ چوگان باختن
هوش مصنوعی: آنگاه که بزرگان و سران به دنبال تو میآیند و همچون سوارانی قوی آمادهٔ رقابت هستند، آن سلطان چگونه میتواند به بازی چوگان یا رقابت بپردازد؟
داد مظلومان بده تا چند ای بیدادگررخش بیداد و ستم بر دادخواهان تاختن
هوش مصنوعی: ای بیدادگر، تا کی میخواهی به مظلومان ظلم کنی؟ مگر نمیبینی که ستمگری و بیدادگری تو چگونه بر دادخواهان تأثیر میگذارد؟
باغبان پرداخت گلشن را، اکنون باید به میدر چمن ز آیینهٔ دل زنگ غم پرداختن
هوش مصنوعی: باغبان در حال حاضر باید به زیبایی گلستان توجه کند و از دل غمگین خود راهی برای شادی با نوشیدن می پیدا کند.
سازگاری چون ندارد یار هاتف بایدتز آتش غم سوختن با سوز هجران ساختن
هوش مصنوعی: به هیچ کس مانند یار پاسخگو نیست. تو باید با آتش غم بسوزی و درد جدایی را تحمل کنی.