غزل شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و جوانی یک دختر سیزده یا چهارze ساله اشاره میکند که مانند ماه درخشان و زیباست. او از خداوند طلب رحمت و بخشش میکند و از ظلم و سختیهایی که از دیگران متحمل شده، به درد و ناله پرداخته و فریاد میزند.
بود مه روی آن زیبا جوان چارده سالهولی ماهی که دارد گرد خویش از مشکتر هاله
هوش مصنوعی: چهره زیبا و جوانی که مانند ماه میدرخشد، در حالی که هالهای از عطر مشک دورش را احاطه کرده است.
خدا را رحمی از جور و جفایت چند روز و شبزنم فریاد و گریم خون کشم آه و کنم ناله
هوش مصنوعی: ای خدا، از ظلم و سختیهایی که به من میکنی، چند روز و شب فریاد میزنم و میزنم، از دل آه میکشم و ناله میکنم.