غزل شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به مسائل عشق، معصیت و روحانیت پرداخته است. او از آلودگی‌های دنیوی و بی‌فایده بودن تمایلات مذهبی در مقابل عشق واقعی سخن می‌گوید. او به واعظان انتقاد می‌کند که از خطرات شراب و عشق صحبت می‌کنند، در حالی که تجربه‌های حقیقی او نشان می‌دهد که این حرف‌ها بی‌اساس و بیهوده‌اند. همچنین، شاعر به زاهدان (مذهبیون) می‌گوید که‌ای کاش آزار عاشقان را متوقف کنند و به تجربه‌های درونی و عشق واقعی اهمیت دهند، چرا که آلودگی‌های ظاهری نمی‌تواند عمق عشق و احوال درون را تحت تأثیر قرار دهد. در نهایت، او از حال درونی‌اش سخن می‌گوید و به این نتیجه می‌رسد که در عین آلودگی‌های دنیوی، حقیقت عشق و معنویت از آنچه زاهدان تصور می‌کنند، غنی‌تر است.
شستم ز می‌در پای خم، دامن ز هر آلودگیدامن نشوید کس چرا، زابی بدین پالودگی
هوش مصنوعی: من از شراب در پای این خم، دامنم را شستم و از هر آلودگی پاک کردم. اما چرا کسی از این آلودگیها پاک نمیشود، وقتی که به این زشتیها عادت کرده است؟
می‌گفت واعظ با کسان، دارد می و شاهد زیاناز هیچکس نشنیده‌ام حرفی بدین بیهودگی
هوش مصنوعی: واعظ به مردم می‌گفت که نوشیدن می و حضور شاهدان برای کسی ضرری نداشته است و من هرگز حرفی را از کسی نشنیده‌ام که به این بیهودهگی باشد.
روزی که تن فرسایدم در خاک و جان آسایدمهر ذرهٔ خاکم تو را جوید پس از فرسودگی
هوش مصنوعی: روزی که بدنم در خاک از بین میرود و جانم آرامش مییابد، هر ذره از خاک من به دنبالت خواهد بود، حتی بعد از اینکه پوست و گوشت من از هم بپاشند.
ای زاهد آسوده جان تا چند طعن عاشقانآزار جان ما مکن شکرانهٔ آسودگی
هوش مصنوعی: ای زاهد! تو که آرام و بیدغدغهای، تا چه زمانی میخواهی با سخنان تند و انتقادآمیزت، عشقورزی ما را زجر دهی؟ به خاطر آرامشت، قدردانی کن و ما را رها کن.
من شیخ دامن پاک را آگاهم از حال درونهاتف تو از وی بهتری با صدهزار آلودگی
هوش مصنوعی: من از حالات درونی تو آگاهترم و میدانم که حتی با صدها آلودگی، تو از شیخ پاکدامن بهتر هستی.