غزل شمارهٔ ۸۹

هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و احساس درد و رنج ناشی از آن می‌پردازند. شاعر از ساقی می‌خواهد که به حال عاشقان رحم کند و از رنج‌هایی که به دل آن‌ها می‌زند، بکاهد. او به تکرار کارهای ساقی اشاره می‌کند که همچنان به دیگران لطف می‌کند اما از حال او غافل است. همچنین، شاعر می‌گوید که اگر در مسیر عشق گم شود، گناهی متوجه او نیست و از خدا می‌خواهد که ناله‌هایش را بشنود. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که اکنون صبح است و باید در میخانه می‌خورد، و از ساقی می‌خواهد که در این لحظه او را فراموش نکند.