غزل شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از حال و روز دلش در عشق سخن می‌گوید. او دلش را به دل زار و آسیب‌دیده‌ای تشبیه کرده که در دام عشق گرفتار شده و هر زمان محبوبش با ابروی خود مانند کمان تیری به دلش می‌زند. این تصویر نشان‌دهنده درد و رنج ناشی از عشق است.
دل زارم بود در صیدگاه عشق نخجیریکه بر وی هر زمان ابرو کمانی می‌زند تیری
هوش مصنوعی: دل مضعف و نحیفی دارم در دامان عشق، مانند شکارچی که همیشه با تیرکمان به هدف می‌زند.