شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: شاعر در این متن از حاجی ابراهیم، انسانی دانا و مؤمن که به دنیا آمده بود، با احساس تاسف و اندوه یاد می‌کند. او را به عنوان شمعی سحرخیز و پر از عشق به خداوند توصیف می‌کند که به ناچار از این دنیا رفته و روحش به سوی بهشت پرواز کرده است. مرگ او باعث گریه و اندوه دوستان و آشناهایش شده است. در پایان، شاعر با نهایت احترام، از ثبت تاریخ فوت او در بهشت یاد می‌کند و او را در زمره افرادی قرار می‌دهد که بهشت برین را یافته‌اند.
دریغ از حاجی ابراهیم آن دانای روشندلکه زاد از مادر ایام با ایمان و دین توام
هوش مصنوعی: حیف است از حاجی ابراهیم، آن فرد باهوش و روشنضمیر که از مادرش در هنگام نزول روزگار، با ایمان و مذهب به دنیا آمده است.
دریغ و درد از آن شمع سحر خیزان که بود او رادلی پر آتش از ترس خدا و دیدهٔ پرنم
هوش مصنوعی: ای کاش و افسوس بر آن شمعی که صبح زود بیدار میشد و دلش به خاطر ترس از خداوند پر از آتش بود و چشمانش پر از اشک.
هزار افسوس از آن نخل برومند ثمرپرورکه در باغ جهانش قامت از باد اجل شد خم
هوش مصنوعی: شما میتوانید از این نخل بلند و ثمربخش در باغ دنیا حسرت بخورید که به سبب باد مرگ، قامتش خم شده است.
گرفتش دل ازین تنگ آشیان و طایر روحشبه عزم گلشن فردوس بال شوق زد برهم
هوش مصنوعی: دل او از این خانهی کوچک و محدود به شدت ناراحت است و روحش با اشتیاق به سوی بهشت و دنیای زیبایی پرواز می‌کند.
روان شد جانب گلزار جنت زین جهان و شدروان از دیدهٔ احباب سیل خون ازین ماتم
هوش مصنوعی: روح او به سوی باغهای بهشت پرواز کرد و دوستانش از شدت غم و اندوه، اشکهایشان مانند سیل جاری شد.
چو بیرون رفت از غمخانهٔ دنیای دون و شدبه عشرتخانهٔ فردوس اعلی با دلی خرم
هوش مصنوعی: زمانی که از دنیای پر از غم و رنج خارج شد و به سرزمین خوشبختی و سعادت در بالاترین درجه رفت، دلش شاد و خوشحال بود.
دبیر خامه هاتف پی تاریخ فوت اورقم زد: شد به جنت حاجی ابراهیم از عالم
هوش مصنوعی: دبیر با قلم خود خبر از وفات حاجی ابراهیم را نوشت و یاد کرد که او به بهشت رفت.