شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با افسوس و اندوه از فقدان فخر زمان زینت، که نماد زیبایی و شادابی بود، سخن می‌گوید. او به توصیف قامت زیبای او به شکل سرو سهی و ویژگی‌های نیکو و نورانی خانواده‌اش می‌پردازد. همچنین، غم از دست رفتن او را به تصویر می‌کشد و می‌گوید که او مانند یک حوری به دنیای دیگر رفته است. در نهایت، شاعر از این غم بزرگ و تأثیر آن بر جهان یاد می‌کند.
صدهزار افسوس از فخر زمان زینت که بودزیور این بوستان و زینت این گلستان
هوش مصنوعی: صد هزار افسوس از فخر زمان، که زینت این بوستان و زیبایی این گلستان بود.
صد هزاران حیف از آن سرو سهی قامت که بودقامتش سرو سهی بالای بستان جهان
هوش مصنوعی: صدها هزار افسوس از آن درخت خوش قامت که قامتش همچون درختی بلند و زیبا در باغ جهان بود.
دری برج خدارت در درج احتجابشد دریغا در زمین پنهان ز جور آسمان
هوش مصنوعی: دری که به سوی حضور خداوند باز بود، اکنون پشت پرده پنهان شده و افسوس که در زمین به خاطر ظلم آسمان از دید پنهان مانده است.
شمع خلوتخانهٔ آل پیمبر کز رخشداشت نور آن خاندان و روشنی آن دودمان
هوش مصنوعی: شمعی که در خلوتخانهٔ خانوادهٔ پیامبر میافروزد، روشنی و درخشش آن دودمان را از خود دارد.
الغرض چون آن بهشتی پیکر حوری سرشتشد ازین غمخانه سوی قصر حورالعین روان
هوش مصنوعی: در نهایت، هنگامی که آن زیبای بهشتی با صفات حوری به وجود آمد، از این مکان پر از غم به سوی قصر حوریان روانه شد.
خامهٔ هاتف پی تاریخ فوت او نوشتآه زینت رفت از دنیا به گلزار جنان
هوش مصنوعی: نوشتن بر روی کاغذ خبر از مرگ او را به تصویر کشیده است، که با حسرت به زیباییهای جهان و جاودانگی در بهشت اشاره دارد.