شمارهٔ ۴۲ - تاریخ رحلت
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به غم و اندوه از دست دادن کلبعلی می‌پردازد. او از دوری این شخص محبوب و تاثیر آن بر زندگی دیگران می‌گوید. کلبعلی با مرگش از دنیای مادی و خلق فاصله گرفته و به دنیای آرام و خوشبختی رفته است. شاعر تشبیه می‌کند که کلبعلی با مرگش به نوعی به یک باغ بهشتی وارد شده و با خود غرور و افتخاراتش را به آنجا برده است. در نهایت، شاعر با یادآوری تاریخ و سرنوشت کلبعلی، نغمه‌ای از اندوه و یاد و خاطره وی به جا می‌گذارد.
حیف و صد حیف کز نهیب اجلشد ز احباب دور کلبعلی
هوش مصنوعی: وقت بسیار افسوس است که به خاطر تهدید مرگ، از دوستان و عزیزان جدا شدهایم.
در گرفتش ز خلق عالم و کردمیل غلمان و حور کلبعلی
هوش مصنوعی: او از مردم این دنیا دل کنده و به سمت نعمتهای بهشتی و زیباییهای غلمان و حور رفته است.
خلق در ماتم وی و داردخود به فردوس سور کلبعلی
هوش مصنوعی: مردم به خاطر او در غم و اندوه به سر میبرند، در حالی که او در دنیای خوشی و لذت به سر میبرد.
چون به دارالسرور خلدبرینشد روان از غرور کلبعلی
هوش مصنوعی: وقتی روح کلبعلی به بهشت جاودانی و خوشی وارد شد، از غرور و خودبینی رها شد.
بهر تاریخ زد رقم هاتفشد به دارالسرور کلبعلی
هوش مصنوعی: برای ثبت تاریخ، شمارهای بر روی هاتف (پیام بر) زده شد و به دارالسرور، کاخ خوشیها، رسید.