شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: این شعر به احساس درد و اندوه نسبت به فرزند سیدعلی اشاره دارد که از دنیا رفته است. شاعر با استفاده از نمادهای مذهبی و روحانی، گم شدن او در خاک و رفتنش به بهشت را توصیف می‌کند. سیدعلی به عنوان انسانی برگزیده و مقدس توصیف می‌شود که روحش به عالم بالا پناه برده و در نهایت، نامش در تاریخ ماندگار خواهد شد.
دریغا که شد در نقاب ترابرخ عالم‌آرای سیدعلی
هوش مصنوعی: افسوس که چهره زیبا و دلنواز سیدعلی پشت پرده خاک پوشیده شد.
دریغا که گم شد در این خاکدانثمین در یکتای سیدعلی
هوش مصنوعی: افسوس که در این سرزمین ارزشمند، یکتایی و فضیلت سیدعلی ناپدید شد.
سوی خلد رو کرد ازین تیره خاکروان مصفای سیدعلی
هوش مصنوعی: سیدعلی به سمت بهشت حرکت کرد، در حالی که از این خاک تاریک و کثیف جدا می‌شود.
چو بیرون شد از دنیی دون و شدبهشت برین جای سیدعلی
هوش مصنوعی: زمانی که سیدعلی از زندگی پست و دنیوی خروج کرد، به بهشتی والا و جایگاهی برتر دست یافت.
به تاریخ آن کلک هاتف نوشتشده خلد ماوای سیدعلی
هوش مصنوعی: در تاریخ، قلم فرشته نوشته است که بهشت ما، جایگاه سیدعلی است.