رباعی شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و غمگین شاعر نسبت به جدایی و فراق محبوبش است. او از دیگران می‌خواهد که در مورد درد و تنهایی‌اش سوال نکنند و به او یادآوری نکنند که روزهای سخت و تاریک را می‌گذراند. از دوری محبوبش دلتنگ و رنجور است و ترجیح می‌دهد که در این مورد صحبت نکند.
دارم ز غم فراق یاری که مپرسروز سیهی و شام تاری که مپرس
هوش مصنوعی: از شدت اندوه و غم دوری یارم، حال و روزم را نمیتوانی بپرسی؛ نه روزی روشن دارم و نه شبی آرام.
از دوری مهر دل فروزی است مراروزی که مگوی و روزگاری که مپرس
هوش مصنوعی: از دوری کسی که به او علاقه دارم، دلم میسوزد. در روزی که این احساس را نمیتوان بیان کرد و در روزگاری که نمیتوان دربارهاش صحبت کرد.