رباعی شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس تنهایی و کمبود یاران و دوستان در زندگی صحبت می‌کند. او افسوس می‌خورد که هیچ همنفسی در کنارش نیست و عمرش به سرعت سپری می‌شود. در نهایت، او از این که نتوانسته یک لحظه دلخواه را با همنفسی تقسیم کند، ابراز افسوس می‌کند.
افسوس که از همنفسان نیست کسیوز عمر گرانمایه نمانده است بسی
هوش مصنوعی: متأسفانه در میان دوستان و همنشینان کسی نیست و از عمر گرانبهایم نیز زمان زیادی باقی نمانده است.
دردا که نشد به کام دل یک لحظهبا همنفسی بر آرم از دل نفسی
هوش مصنوعی: ای کاش لحظهای میتوانستم با کسی که به دلخواه من است، بگذرانم و از دل خود نفسی آزاد کنم.