رباعی شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات شدید خود صحبت می‌کند، گاهی در آتش عشق می‌سوزد و گاهی هم مانند حباب در دریای غم غوطه‌ور است. در واقع، او به دور و بر خود می‌نگرد و مانند نباتات بی‌فایده در این دنیا سرگردان است، گاه در آتش رنج و گاه در آب اندوه غرق می‌شود.
گه می‌گردم بر آتشِ هجر کبابگه سر‌گردانِ بحرِ غم همچو حباب
هوش مصنوعی: گاهی در آتش فراق میسوزم و کباب میشوم، و گاهی چون حبابی در دریای غم سرگردانم.
القصه چو خار و خس درین دیرِ خرابگه بر سرِ آتشم گهی بر سرِ آب
هوش مصنوعی: در نهایت، مانند خار و علف در این مکان خراب، گاهی بر آتش میافتم و گاهی هم بر آب.