رباعی شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از حال و هوای خود در شب سخن می‌گوید. او می‌گوید که شب برایش پر از ناله و اندوه است و هیچ آرامشی ندارد. در حالی که دیشب احساس شادی و خوشحالی کرده بود، حالا حس می‌کند که آن خوشحالی به نوعی جریمه یا کفاره‌ای دارد که او را دچار رنج و خروش کرده است.
کارم همه ناله و خروش‌ست امشبنی صبر پدیدست و نه هو‌ش‌ست امشب
هوش مصنوعی: امشب حال و هوای من فقط ناله و فریاد است، نه خبری از آرامش است و نه عقل.
دوشم خوش بود ساعتی پنداریکفارهٔ خوش‌دلی دوش‌ست امشب
هوش مصنوعی: شب گذشته برایم بسیار خوشایند بود، گویی که گناهانی که از شادی کردهام، جبران شده است.