رباعی شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تأثیرات عمیق عشق بر روح و روان خود سخن میگوید. عشق باعث شده که عقل و هوش او از دست برود و در نتیجه هیچ دوستی نتوانسته به او کمک کند. تنها چشمان او هستند که همه احساسات و زیباییها را به نمایش میگذارند.
عشق آمد و گردِ فتنه بر جانم بیختعقلم شد و هوش رفت و دانش بگریخت
هوش مصنوعی: عشق به سراغم آمد و مشکلات و ناراحتیها بر جانم حجوم آورد، عقل و هوش و دانش من را رها کردند و از من دور شدند.
زین واقعه هیچ دوست دستم نگرفتجز دیده که هر چه داشت بر پایم ریخت
هوش مصنوعی: از این ماجرا هیچ دوستی به یاریام نیامد، جز چشمانم که هر چه داشتند، بر سرم نثار کردند.