رباعی شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از احساسات شدید و دردناک عشق صحبت می‌کند. عشق بر او می‌بارد و مانند خاکستر بر سرش فرو می‌ریزد. او از درد و رنج ناشی از آن عشق می‌گوید؛ به گونه‌ای که دلش مانند آتش می‌سوزد و به جای اشک، خاکستر از چشمانش می‌ریزد. این تصویر نشان‌دهنده‌ی عمق عذاب و ناکامی‌های عاشقانه اوست.
عشق آمد و خاکِ محنتم بر سر ریختزان برقِ بلا به خرمنم اخگر ریخت
هوش مصنوعی: عشق به سراغم آمد و مشکلات و غمهای زندگی را بر دوش من گذاشت. به خاطر آن دلهره و بلا، زندگیام مانند کورهای شعلهور شده است.
خون در دل و ریشهٔ تنم سوخت چنانکز دیده به جای اشک خاکستر ریخت
هوش مصنوعی: دل و بدنم بر اثر رنج و غم به شدت آسیب دیدهاند، به گونه‌ای که به جای اشک از چشمانم خاکستر ریخته میشود.