رباعی شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، خیام به تشبیه زندگی به یک خیمه پرداخته است. او می‌گوید که بدن انسان همچون خیمه‌ای است که روح ساکن آن است. وقتی روح (سلطان) از بدن (خیمه) بیرون می‌آید، مرگ فرا می‌رسد و خیمه ویران می‌شود. به طور کلی، این اشعار به transient بودن زندگی و inevitability مرگ اشاره دارند.
خیام تنت به خیمه می‌ماند راستسلطان روح‌ست و منزلش دار بقاست
هوش مصنوعی: بدنت در این دنیا مثل خیمه‌ای موقتی است، در حالی که روح تو در حقیقت سلطان و رئیسی است که در خانهای دائمی و جاودانی زندگی میکند.
فراش اجل برای دیگر منزلاز پا فگند خیمه چو سلطان برخاست
هوش مصنوعی: وقتی زمان مرگ فرارسد، مانند یک پیشخدمت که چادر را جمع میکند، زندگی به پایان می‌رسد و همه چیز به هم میریزد. مانند زمانی که یک پادشاه از جای خود برمیخیزد.