رباعی شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که دل محبوبش همیشه به او وابسته است و خود او از این وابستگی رنج می‌برد. می‌گوید اگر عمرش طولانی شود، دیگر از دل محبوبش بی‌خیال‌تر خواهد شد و به نوعی دل خود را از چنگال عشق او آزاد خواهد کرد. در واقع، این ابیات نشان‌دهنده تنش بین عشق و آزادگی است.
پیوسته ز من کشیده‌دامن، دلِ توستفارغ ز منِ سوخته‌خرمن، دلِ توست
هوش مصنوعی: دل تو همیشه به من وابسته است و از حوادث و مشکلات من بیخبر است.
گر عمر وفا کند من از تو دلِ خویشفارغ‌تر از آن کنم که از من دلِ توست
هوش مصنوعی: اگر عمر به ما اجازه دهد، من به قدری از تو بینیاز و دلسرد میشوم که تو از دل و احساسات خود نسبت به من جدا شوی.