رباعی شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره غم عشق و رابطه عمیق انسانی است. شاعر به دل خود می‌گوید که این درد و رنج عشق تنها برای او و معشوقش است. او تأکید می‌کند که اگر به عمق این درد بخواهد پی ببرد، می‌فهمد که غم دوستانه، بهایی است که باید برای عشق پرداخت. در واقع، عشق و غم ناشی از آن جزئی از وجود انسان‌ها هستند.
ای دل غمِ عشق از برای من و توستسر بر خط او نِه که سزای من و توست
هوش مصنوعی: ای دل، غم عشق فقط برای ماست؛ سر خود را به خط او بگذار که این برای ما سزاوار است.
تو چاشنی درد ندانی ورنهیک دم غمِ دوست خون‌بهای من و توست
هوش مصنوعی: تو نمیدانی که درد و رنج چگونه است، وگرنه میفهمیدی که لحظهای غمِ دوست هزینهای است که من و تو باید بپردازیم.