رباعی شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به یاد شخصی خاص میافتد که فراموشش کرده و حالا در جستوجوی عشق جدیدی است. شاعر از این که هنوز نسبت به آن شخص احساس وابستگی دارد، ابراز شرم میکند و میگوید که عشق و دلتنگیاش در دلش در حال جوش و خروش است.
گفتی که فلان ز یادِ ما خاموشستاز بادهٔ عشق دیگری مدهوشست
هوش مصنوعی: تو گفتی که کسی دیگر از یاد ما رفته است و به خاطر عشق جدیدی به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است.
شرمت بادا هنوز خاکِ درِ تواز گرمیِ خونِ دلِ من در جوشست
هوش مصنوعی: آیا نمیدانی که هنوز حساسیت و شوق در وجود تو از گرمی عشق و احساسات عمیق من زنده است؟