رباعی شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به رابطه عمیق و محبت‌آمیز میان شاعر و مهر ابوتراب (حضرت علی) اشاره دارد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حیدر (حضرت علی) همدم و رازدار اوست و هر دو به او نزدیک هستند. او از مراقبت و حمایت خود می‌گوید و از کسی می‌خواهد که مانع پروازش نشود، چرا که وقت او برای پرواز فرا رسیده است.
تا مهر ابوتراب دمساز منستحیدر به جهان همدم و همراز منست
هوش مصنوعی: تا زمانی که محبت و دوستی ابوتراب (علی) وجود دارد، حیدر (علی) در جهان همواره کنار من و رازدار من است.
این هر دو جگر گوشه دو بالند مرامشکن بالم که وقت پرواز منست
هوش مصنوعی: این دو عزیز مانند جگر گوشههای من هستند، نگذار بالهایم را بشکنند، چون زمان پرواز من فرا رسیده است.