رباعی شمارهٔ ۱۰۳
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ عشق و درد دل شاعر است. او میگوید که عشق معشوقش بلایی بر دل اوست و هیچکس نمیتواند ناآشنا باشد مگر خود او. او آرزو دارد که از غم فرار کند، اما میبیند که غم معشوقش همیشه در پیش روی او قرار دارد.
عشق تو بلای دل درویش منستبیگانه نمیشود مگر خویش منست
هوش مصنوعی: عشق تو برای دل فقیر من عذابی است که هیچ کس جز خودم نمیتواند آن را درک کند.
خواهم سفری کنم ز غم بگریزممنزل منزل غم تو در پیش منست
هوش مصنوعی: میخواهم سفری را آغاز کنم تا از غمها فرار کنم، اما هر جا که بروم، یاد تو و غمت در پیش رویم قرار دارد.