رباعی شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و جذابیت خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که گلی که بر سر دارد، نماد زیبایی و جذابیت اوست. همچنین شب، موی او را به گرهی تبدیل کرده که نشان‌دهنده‌ی دلفریبی اوست. عطر و بوی او در فضا پراکنده شده و با آتش درونش، شدت شخصیت و خویش را به نمایش می‌گذارد. در نهایت، شاعر زیبایی و خاص بودن خود را به تصویر می‌کشد.
از گل طبقی نهاده کین روی منستوز شب گرهی فگنده کین موی منست
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که زیبایی چهرهام شبیه گل است و موهای من مانند گرههایی تودرتو است که در شب شکل گرفتهاند.
صد نافه به باد داده کین بوی منستوآتش به جهان درزده کین خوی منست
هوش مصنوعی: بسیاری از عطرها به باد سپرده شدهاند و بویی که در فضا پخش شده، بوی من است. آتش در جهان شعلهور شده، چون این آتش به دلیل ویژگیهای من است.