رباعی شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: این ابیات به فلسفه فقر و فنا اشاره دارند. شاعر می‌گوید که فقر و فنا، نشانه‌های واقعی بودن هستند و چیزهایی مانند معرفت و دین نمی‌توانند به تنهایی حقیقت را نمایان کنند. در انتها، به این نتیجه می‌رسد که وقتی انسان از خود بگذرد و فنا شود، فقط خداوند باقی می‌ماند و در واقع، فقر عمیق‌ترین ارتباط با خداست.
آنرا که فنا شیوه و فقر آیینستنه کشف یقین نه معرفت نه دینست
هوش مصنوعی: کسی که زوال و عدم توانایی جزو ویژگیهای اوست، نه به یقین رسیدن، نه شناخت و نه دین، هیچکدام برای او معنی ندارد.
رفت او ز میان همین خدا مانْد خداالفقر اذا تم هو الله اینست
هوش مصنوعی: او رفت و فقط خدا باقی ماند؛ فقر وقتی به کمال برسد، خود خداست.