رباعی شمارهٔ ۱۵۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان این نکته می‌پردازد که نباید از درد یا رنج خود نمایان سازی کرد، چرا که آنها نشانه‌ای از وجود واقعی درونی نیستند. همچنین، به بی‌خردی اشاره می‌کند که بعضی افراد با احساسات خود یا چیزهای بی‌ارزش به بزرگ‌نمایی خود می‌پردازند، در حالی که حقیقت درونی آنها چیزی ارزنده‌تر است که در وجودشان نیست. به عبارتی دیگر، شاعر به سرزنش کسانی می‌پردازد که به ظواهر و چیزهای بی‌مقدار توجه می‌کنند و از واقعیت‌های عمیق‌تر غافل‌اند.
از درد نشان مده که در جان تو نیستبگذر ز ولایتی که آن زآن تو نیست
هوش مصنوعی: از درد خود علامتی نده که در وجود تو بیاثر است، از سلطنت و حکومتی که به تو تعلق ندارد، بگذر.
از بی‌خردی بود که با جوهریانلاف از گهری زنی که در کان تو نیست
هوش مصنوعی: به خاطر نادانی بود که با کسانی که در جستجوی طلا هستند، درباره سنگ قیمتی زنی گفتگو میکردی که در معدن تو وجود ندارد.