رباعی شمارهٔ ۱۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف دشتی بیسنگ و خالی میپردازد که به دلیل غم و درد دل انسانها، رنگی ندارد. این دشت نشاندهندهی حالتی از دلتنگی و اندوه است که در هیچ جایی از زمین و فرسنگها وجود ندارد.
سر تا سر دشت خاوران سنگی نیستکز خون دل و دیده برو رنگی نیست
هوش مصنوعی: در تمام دشت خاوران، سنگی پیدا نمیشود که رنگی از خون دل و اشک چشم نداشته باشد.
در هیچ زمین و هیچ فرسنگی نیستکز دست غمت نشسته دلتنگی نیست
هوش مصنوعی: در هیچ جایی و هیچ فاصلهای نیست که دل من از غم تو ناراحت و دلتنگ نباشد.