رباعی شمارهٔ ۱۵۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان میکند که در دشت خاوران سنگی وجود ندارد و جنگی با روزگار خود ندارد. او با اشاره به محبت و نوازش معشوق خود، میگوید که تحمل درد و رنجهای ناشی از عشق او، ننگینی ندارد و ارزشمند است.
اندر همه دشت خاوران سنگی نیستکهش با من و روزگار من جنگی نیست
هوش مصنوعی: در تمام دشتهای شرق، هیچ سنگی وجود ندارد که با من و شرایط دشوار زندگیام درگیر باشد.
با لطف و نوازش وصال تو مرادردادن صد هزار جان ننگی نیست
هوش مصنوعی: با مهربانی و نوازش حضورت، برای من هیچ عیبی ندارد که جانهای زیادی را فدای تو کنم.