رباعی شمارهٔ ۱۵۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به این مفهوم می‌پردازد که کسی که عشق را تجربه کرده، از قضا و سرنوشت خویش آزاد است. عشق برای او نه به جدایی اهمیت دارد و نه به وصال، زیرا او از خود گذشته و دیگر برایش تفاوتی ندارد که در جهنم باشد یا بهشت. عشق او را به ورای همه این‌ها رهنمون می‌سازد.
آنرا که قضا ز خیل عشاق نوشتآزاد ز مسجدست و فارغ ز کنشت
هوش مصنوعی: کسی که سرنوشت او را در بین عاشقان نوشته، از همهی محدودیتها آزاد است و هیچ تعلقی به محل عبادت ندارد.
دیوانهٔ عشق را چه هجران چه وصالاز خویش گذشته را چه دوزخ چه بهشت
هوش مصنوعی: محبوب دیوانهی عشق، نه فرقی برایش دارد که دوری باشد یا نزدیکی، یا اینکه در گذشتهاش چه تجربههایی را پشت سر گذاشته، چه دردها و رنجهایی را احساس کرده یا خوشیها را چشیده باشد.