رباعی شمارهٔ ۱۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و تغییرات طبیعت صحبت می‌کند و از دوستش دعوت می‌کند که به گذشته‌ها فکر نکند و از لحظات حال لذت ببرد. او می‌گوید اگر به وفا و صداقت علاقه‌مند است، باید دل و جانش را برای این کار بگذارد، و اگر قصد بی‌وفایی دارد، باید از سر و زندگی‌اش دست بکشد.
سیمابی شد هوا و زنگاری دشتای دوست بیا و بگذر از هرچه گذشت
هوش مصنوعی: هوا به رنگ نقرهای درآمده و دشت زنگار گرفته است. ای دوست، بیا و از تمام گذشته‌ها عبور کن.
گر میل وفا داری اینک دل و جانور رای جفا داری اینک سر و تشت
هوش مصنوعی: اگر خواهان وفاداری و محبت هستی، آمادهای که دل و جانت را در این راه بگذاری، اما اگر تصمیم به خیانت و بی‌وفایی داری، پس باید با عواقب آن هم مواجه شوی.