رباعی شمارهٔ ۱۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به بینایی و درک عمیق از جهان اشاره دارد. شاعر از خواننده می‌خواهد که اگر قدرت بینایی دارد، به تماشا و شناخت واقعیت‌های هستی بپردازد که در آن هر چیزی دستخوش نداشته‌ها و آرزوهاست. همچنین، او پیشنهاد می‌کند که در تنهایی و قناعت زندگی کند، زیرا عافیت و آرامش در خلوت و دور از دنیا یافت می‌شود.
ای دیده نظر کن اگرت بینایی‌ستدر کار جهان که سر به سر سودایی‌ست
هوش مصنوعی: ای چشم، اگر توانایی دیدن داری، به کارهای این دنیا نگاه کن که همه جا پر از جنون و دیوانگی است.
در گوشهٔ خلوت و قناعت بنشینتنها خو کن که عافیت تنهایی‌ست
هوش مصنوعی: در جایی دنج و با بعد از خواستههای زودگذر زندگی، به تنهایی سکونت کن و به آرامش درون عادت کن، چون در تنهایی میتوان به آسایش رسید.