رباعی شمارهٔ ۱۶۸
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عشق و دلتنگی اشاره دارد. شاعر میگوید که بادی که عطر محبوبش را به همراه دارد، دل او را پر کرده و او را از خودش دور کرده است. اکنون هیچ چیز از وجودش یادآوری نمیکند و تنها بوی محبوبش در وجودش باقی مانده است.
از باد صبا دلم چو بوی تو گرفتبگذاشت مرا و جستجوی تو گرفت
هوش مصنوعی: وقتی که نسیم صبحگاهی بوی تو را به دلم آورد، دل از من دور شد و به دنبال تو رفت.
اکنون ز منش هیچ نمیآید یادبوی تو گرفته بود خوی تو گرفت
هوش مصنوعی: اکنون هیچ چیزی از ویژگیهای من به یاد نمیآید؛ بوی تو مرا تسخیر کرده و خصوصیات تو را در وجودم جا داده است.