رباعی شمارهٔ ۱۶۷
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از دل و حالتی که دچار غم شده است صحبت میکند. دل او از غم پُر شده و از چشمانش اشک میریزد. روزی به دنبال عشق و زیبایی میگردد که ناگهان به لیلیای برمیخورد و به عشق او دلبسته میشود و از آنجا میرود.
آن دل که تو دیدهای ز غم خون شد و رفتوز دیدهٔ خون گرفته بیرون شد و رفت
هوش مصنوعی: دل آن کسی که تو دیدی، از غم سرشار بود و در نهایت از بین رفت. همچنین، آن چشمی که پر از اشک بود، سرانجام دیگر نتوانست آن را تحمل کند و بیرون رفت.
روزی به هوای عشق سیری میکردلیلی صفتی بدید و مجنون شد و رفت
هوش مصنوعی: روزی لیلی به قصد عشق و جستجوی آن قدم میزده که ناگهان با شخصیتی خاص و زیبا روبهرو میشود. در نتیجه این دیدار، مجنون شده و به سمت او میرود.