رباعی شمارهٔ ۱۷۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر آرزوی عمیق شاعر برای محبوبش است. او از این موضوع میگوید که هرگز عشق و احساساتش از دلش دور نشده و هیچکس از کوی محبوب به راحتی نتوانسته دل خود را ترک کند. این احساس تعلق و وابستگی شدید به محبوب، در شعر به وضوح حس میشود.
آنی که ز جانم آرزوی تو نرفتاز دل هوس روی نکوی تو نرفت
هوش مصنوعی: هر لحظه که میگذرد، آرزوی تو از جانم دور نمیشود و ولع دیدن زیباییهای تو از دل من نمیرود.
از کوی تو هرکه رفت دل را بگذاشتکس با دل خویشتن ز کوی تو نرفت
هوش مصنوعی: هر که از کوی تو رفت، دلش را در آنجا جا گذاشت. هیچکس بدون دل خود از آن مکان بیرون نرفته است.