رباعی شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقش اشاره می‌کند. زنار که به زلف‌های معشوق تشبیه شده، مانند محرابی است که به ابروهای او ختم می‌شود. شاعر از خدای خود می‌پرسد که چگونه ممکن است کعبه‌ای وجود داشته باشد که دل کافر و مومن شب و روز به آن روی آورد. این شعر نماد عشق و دلدادگی و همچنین تمایل به نزدیکی به معشوق است.
زنار پرست زلف عنبر بویتمحراب نشین گوشهٔ ابرویت
هوش مصنوعی: زناری که به زلف معطر تو وابسته است، مانند محرابی در گوشهٔ ابرویت قرار دارد.
یا رب تو چه کعبه‌ای که باشد شب و روزروی دل کافر و مسلمان سویت
هوش مصنوعی: خدایا، تو کعبه‌ای داری که هم در روز و هم در شب، دل کافر و مسلمان به سوی آن میتپد.