رباعی شمارهٔ ۱۸۱
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر درک عمیق شاعر از یگانگی و حقیقت مطلق است. شاعر پس از مشاهده و شناخت دقیق، به این نتیجه میرسد که تمام زیباییها و نعمتها در دنیای بیرون، در حقیقت، بازتابی از وجود معشوق است و غیر از او هیچ چیز ارزش و اهمیت ندارد.
ای با رخت انوار مه و خور همه هیچبا لعل تو سلسبیل و کوثر همه هیچ
هوش مصنوعی: ای کسی که زیباییات همچون نور ماه و خورشید است، همهی آن زیباییها در برابر لعل تو بیاهمیت و کمارزش است، مانند بهشت و جویهای بهشتی در کنار زیبایی تو هیچ هستند.
بودم همه بین، چو تیزبین شد چشممدیدم که همه تویی و دیگر همه هیچ
هوش مصنوعی: وقتی که چشمم به حقیقت باز شد و توانستم به درستی ببینم، متوجه شدم که تو همهچیز هستی و بقیه چیزها هیچ ارزشی ندارند.