رباعی شمارهٔ ۱۸۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بررسی ماهیت وجود و حقیقت می‌پردازد. او اشاره می‌کند که تمام نمودها و پندارهای ما در مورد حقیقت و یقین‌ها هیچ معنایی ندارند. از آنجا که واقعیات و نشانه‌ها در ذات خداوند محدود و ناقص هستند، نمی‌توان هیچ نشانی از او به دست آورد، زیرا در حضور او همه چیز بی‌معنا می‌شود.
ای در تو عیان‌ها و نهان‌ها همه هیچپندار یقین‌ها و گمان‌ها همه هیچ
هوش مصنوعی: در وجود تو، تمامی آشکاریها و پنهانیها بی‌معنا هستند و هیچکدام از باورها و گمان‌ها حقی ندارند.
از ذات تو مطلقا نشان نتوان دادکآنجا که تویی بود نشان‌ها همه هیچ
هوش مصنوعی: نمی‌توان هیچ نشانی از وجود تو به طور مطلق بیان کرد، زیرا در جایی که تو هستی، همه نشانه‌ها هیچمعنا و بیارزشاند.