رباعی شمارهٔ ۲۰۰
هوش مصنوعی: در این متن، شاعر احساس تنهایی و عدم توجه دیگران را بیان می‌کند. او از این می‌گوید که در حالی که زنده است، دیگران به او توجهی ندارند و حتی پس از مرگش نیز کسی به یاد او نخواهد بود. تصویر مرغی که به دور سر کوی محبوب پرواز می‌کند و خاری که در چشم کسی شکسته است، احساس اندوه و فراموشی را عمیق‌تر می‌کند. در نهایت، شاعر حسرت می‌خورد که حتی پس از مرگش نیز کسی به یادش نخواهد بود.
من زنده و کس بر آستانت گذرد؟یا مرغ به گرد سر کویت بپرد؟
هوش مصنوعی: آیا من زندهام و هیچکس بر درگاه تو نمیآید؟ آیا پرندهای به دور سر کوی تو پرواز نمیکند؟
خار گورم شکسته در چشم کسیکو از پس مرگ من به رویت نگرد
هوش مصنوعی: تنهام و غمگینم و به هیچ کس نمیتوانم نگاه کنم که بعد از مرگ من، به چشمان من نگاه نمیکند.