رباعی شمارهٔ ۲۱۰
هوش مصنوعی: این ابیات به توصیف اثرات درد و رنج بر روح و جسم شاعر می‌پردازد. شاعر از خم شدن قامت خود از بار محنت می‌گوید و به تأثیر اشک‌های معشوق بر چشمانش اشاره می‌کند. همچنین به چهره و موهای معشوق اشاره می‌کند که حال و روز او را تیره و تار کرده است. به طور کلی، شاعر از احساسات عمیق و تأثیرگذار عشق و غم در زندگی‌اش صحبت می‌کند.
قدت قدم ز بار محنت خم کردچشمت چشمم چو چشمه‌ها پر نم کرد
هوش مصنوعی: قد بلند تو به خاطر بار مشکلات خم شده است، و چشمان تو مانند چشمه‌ها پر از اشک و غم شدهاند.
خالت حالم چو روز من تیره نمودزلفت کارم چو تار خود در هم کرد
هوش مصنوعی: حال من همچون روزی افسرده و تاریک شده است، زلف تو هم مانند تارهایی است که کار من را به هم ریخته و آشفته کرده است.