رباعی شمارهٔ ۲۱۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق و وابستگی شاعر به محبوبش است. او می‌گوید که نمی‌تواند حتی لحظه‌ای بدون او آرامش داشته باشد و هیچ چیزی را نمی‌تواند جايگزين محبت او کند. حتی اگر تمام وجودش را به چیزی دیگر اختصاص دهد، باز هم نمی‌تواند محبت محبوبش را با هیچ چیز دیگری مقایسه کند.
من بی تو دمی قرار نتوانم کرداحسان ترا شمار نتوانم کرد
هوش مصنوعی: من بدون تو نمیتوانم حتی لحظه‌ای آرامش داشته باشم و نمیتوانم خوبیهایت را بشمارم.
گر بر تن من زفان شود هر مویییک شکر تو از هزار نتوانم کرد
هوش مصنوعی: اگر بر تن من هر یک از موهایم به اندازه یک شکر باشد، باز هم نمیتوانم تو را از هزاران چیز دیگر برتری دهم.