رباعی شمارهٔ ۲۱۵
هوش مصنوعی: این شعر دربارهی فردی است که با وجود ظلم و ستمی که بر او میرود، هیچگاه شکایت و نالهای نمیکند و درون خود را به کسی نشان نمیدهد. او مثل شمعی است که از آتش درونش میسوزد، اما هرگز از درد خود به دیگران ابراز نمیکند.
خرم دل آنکه از ستم آه نکردکس را ز درون خویش آگاه نکرد
هوش مصنوعی: دل خوش آن کسی است که از ستم شکایت نکند و هیچ کس را از درون خود مطلع نسازد.
چون شمع ز سوز دل سراپا بگداختوز دامن شعله دست کوتاه نکرد
هوش مصنوعی: چون شمع به خاطر سوز دل خود به طور کامل ذوب شد و از شعله اش دست برنداشت.