رباعی شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: این ابیات از شاعر درباره فانی بودن زندگی و جوانی و عواقب سوء رفتار با دیگران سخن می‌گوید. او می‌گوید که اگر انسان از عمر خود غره باشد و به زندگی خود ادامه دهد، ممکن است ناگهان متوجه شود که جوانی به سرعت گذشت. همچنین هشدار می‌دهد که ظلم و آزار به دیگران ممکن است در نهایت به خود فرد بازگردد و عواقب آن را بچشد.
گر غره به عمری به تبی برخیزدوین روز جوانی به شبی برخیزد
هوش مصنوعی: اگر کسی به عمر خود مغرور باشد و از خواب غفلت بیدار نشود، روز جوانی او نیز به یک شب سپری خواهد شد.
بیداد مکن که مردم آزاری تودر زیر لبی به یا ربی برخیزد
هوش مصنوعی: ظلم نکن، زیرا آزار تو به دیگران ممکن است به دعا و درخواست از خدا تبدیل شود.