رباعی شمارهٔ ۲۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به گذر زمان و تغییرات آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که عمر انسان مانند ابر در بهار زودگذر است و چشمانش به یاد خاطرات تلخ و دشواری‌های زندگی می‌ماند. سپس به دوستش نصیحت می‌کند که طوری زندگی کند که پس از مرگ، یاد و خاطره‌اش در دل دیگران باقی بماند، مشابه کسی که در فراق دوستانش دچار حسرت و افسوس می‌شود.
این عمر به ابر نوبهاران مانداین دیده به سیل کوهساران ماند
هوش مصنوعی: این زندگی همچون ابرهای بهاری است که زودگذر و ناپایدارند، و این چشمان من همچون سیلهای کوهستانی است که پر از اشک و حسرت هستند.
ای دوست چنان بزی که بعد از مردنانگشت گزیدنی به یاران ماند
هوش مصنوعی: ای دوست، طوری زندگی کن که بعد از رفتنت، کسانی که بر جای میمانی، حسرت تو را بخورند و به یاد تو باشند.