رباعی شمارهٔ ۲۵۹
هوش مصنوعی: این شعر به تضاد میان هویت واقعی و تصویری که دیگران از شاعر دارند، می‌پردازد. گاهی او را زاهد و متعبد می‌خوانند و گاهی به عنوان یک رند و خراباتی. این نوسان در برداشت‌های مردم از او باعث نگرانی و دردسر شاعر می‌شود، چون او می‌خواهد همان‌گونه که هست شناخته شود، نه بر اساس تصورات نادرست دیگران.
گه زاهد تسبیح به دستم خوانندگه رند و خراباتی و مستم خوانند
هوش مصنوعی: گاهی مرا به عنوان زاهد و عبادتگزار میشناسند که تسبیح به دست دارد، و گاهی دیگر به عنوان یک رند، خراباتی و مست معرفی میکنند.
ای وای به روزگار مستوری منگر زانکه مرا چنانکه هستم خوانند
هوش مصنوعی: آه بنده به حالتی هستم که اگر دیگران مرا به همان شکلی که هستم بشناسند، برایم سخت خواهد بود.