رباعی شمارهٔ ۲۶۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از عشق و درد جانسوزی صحبت می‌کند که با آغاز عشق، ناله و فریادش را در دل همسایه می‌شنود. اما اکنون که دردش زیاد شده، ناله‌اش کمتر شده است، مانند زمانی که آتش همه جا را می‌گیرد و دود آن کمتر می‌شود. این نشان‌دهنده‌ی شدت احساسات و تغییر در وضعیت عاطفی شاعر است.
اول که مرا عشق نگارم بربودهمسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود
هوش مصنوعی: در ابتدا که عشق محبوبم مرا گرفت، همسایهام به خاطر ندبهها و نالههایم شکایت کرد.
واکنون کم شد ناله چو دردم بفزودآتش چو همه گرفت کم گردد دود
هوش مصنوعی: از آنجا که درد و رنج من افزایش یافته، ناله من هم کمتر شده است. مانند آتش که وقتی همه جا را فرا می‌گیرد، دود آن کمتر می‌شود.