رباعی شمارهٔ ۲۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از ناله و دردهایی که در بستر غم دارد صحبت می‌کند و می‌گوید که تمام غم‌های جهان را فراموش کرده است. گرچه دوستانش دردهای او را شنیده‌اند، اما کسی که واقعاً به او کمک کرده و بر او تأثیر گذاشته، شخصی است که در کنارش بوده و صدایش را شنیده است.
زآن ناله که در بستر غم دوشم بودغمهای جهان جمله فراموشم بود
هوش مصنوعی: از نالهای که شب گذشته در بستر غم و اندوه داشتم، تمام غم‌های جهان را فراموش کرده بودم.
یاران همه درد من شنیدند ولییاری که در او کرد اثر گوشم بود
هوش مصنوعی: دوستانم همه از رنجهای من مطلع شدند، اما تنها کسی که به من کمک کرد، کسی بود که با صدای او آرامش یافتم.